در این بخش از مجلهی اینترنتی روز تازه، غزل شمارهی ۱۳ از غزلیات دیوان حافظ، به همراه معنی و فال گردآوری شده است.
غزل شمارهی ۱۳ - میدمد صبح و کله بست سحاب
۱. میدمد صبح و کِلِّه بست سحاب - الصَبوح الصَبوح یا اصحاب
معنی: سپیدهی بامدادی در حال دمیدن، و ابر خیمه و سایبان زده است ای یاران باده بیاورید! باده بیاورید!
۲. میچکد ژاله بر رخِ لاله - المُدام المُدام یا احباب
معنی: شبنم بر چهرهی لاله میچکد. ای دوستان شراب! شراب بیاورید!
۳. میوزد از چمن نسیمِ بهشت - هان، بنوشید دَم به دَم مِیِ ناب
معنی: نسیم بهشتی از سوی چمن وزان است، دَم به دَم شراب ناب بنوشید.
۴. تخت زُمْرُد زده است گل به چمن - راحِ چون لعلِ آتشین دریاب
معنی: گل سرح در چمن بر تخت زمرد نشسته است. شراب آتشین سرخفام را دریاب.
۵. درِ میخانه بستهاند دگر - اِفتَتِح یا مُفَتِّح الاَبواب
معنی: در میخانه را دگر بار بستهاند. ای خداوندِ گشاینده درهای آن را بگشای.
۶. لب و دَندانْت را حقوق نمک - هست بر جان و سینههایِ کباب
معنی: لب و دندان تو بر جانها و سینههای سوخته و کباب شده حق نمک دارند.
۷. این چنین موسِمی عجب باشد - که ببندند میکده به شتاب
معنی: در چنین موسم و فصلی شگفتآور است که اینطور با عجله و شتاب در میکدهها را ببندند!
۸. بر رخِ ساقیِ پری پیکر - همچو حافظ بنوش بادهی ناب
معنی: با نگریستن بهروی ساقیِ زیبا و پریپیکر، مانند حافظ بادهی خالص و ناب بنوش.
فال و تعبیر غزل شمارهی ۱۳ دیوان حافظ:
در کارت عجله نداشته باش و اصرار نکن. اگر میخواهی به مقصود برسی باید مشکلات زیادی را پشت سر بگذاری. این در بسته وقتی باز میشود که حقوق دیگران را رعایت کنی. غم خوردن سودی ندارد. با گذشت زمان بهمراد خود خواهی رسید.
معنی برخی واژگان غزل:
میدمد: طلوع میکند.
کِلّه: پرده، سایبان، خیمه، چادر.
کِلّه بستن: سایبان بستن و خیمه زدن با پارچههای نازک بهاره.
الصبوح: باده بامدادی.
صبوحی: بادهای که صبحگاهان مینوشند.
ژاله: شبنم.
مدام: شراب.
احباب: جمع حبیب، دوستان، یاران.
هان: کلمه تنبیه برای آگاهی دادن.
تخت زُمرُد: (استعاره) چمن سبز.
راح: شراب قرمز.
افتتح: بگشا، باز کن.
مفتح الابواب: گشاینده درها.
موسم: فصل، هنگام، وقت.
معنی شعر برگرفته از کتاب شرح جلالی بر حافظ، نوشتهی دکتر عبدالحسین جلالیان
گردآوری: فرتورچین
