مجله‌ی اینترنتی روز تازه

روزی بود و روزگاری بود. خیاطی در شهری زندگی می‌کرد و برای مردم آن شهر لباس می‌دوخت. خیاط شاگرد لایقی داشت که سال‌ها با هم کار می‌کردند. شاگرد خیاط بسیار با سلیقه بود.

در این بخش از مجله‌ی اینترنتی روز تازه، غزل شماره‌ی ۳۱۸ از غزلیات دیوان حافظ، به همراه معنی و فال گردآوری شده است. غزل شماره‌ی ۳۱۸ - مرا می‌بینی و هر دم زیادت می‌کنی دردم

در این بخش از مجله‌ی اینترنتی روز تازه، غزل شماره‌ی ۳۱۷ از غزلیات دیوان حافظ، به همراه معنی و فال گردآوری شده است. غزل شماره‌ی ۳۱۷ - فاش می‌گویم و از گفته‌ی خود دلشادم

شاه عباس دوم که پادشاهی مهربان و غمخوار رعیت بود، روزی هنگام زمستان که آب‌ها یخ بسته بود، حسب المعمول با تنی چند از خاصان و وزیرانش به بازار اصفهان رفت.

در این بخش از مجله‌ی اینترنتی روز تازه، غزل شماره‌ی ۳۱۶ از غزلیات دیوان حافظ، به همراه معنی و فال گردآوری شده است. غزل شماره‌ی ۳۱۶ - زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم

در این بخش از مجله‌ی اینترنتی روز تازه، غزل شماره‌ی ۳۱۵ از غزلیات دیوان حافظ، به همراه معنی و فال گردآوری شده است. غزل شماره‌ی ۳۱۵ - به غیر از آن که بشد دین و دانش از دستم

در سمنان اگر کسی چیزی در دست داشته باشد و به علت غفلت و سهل‌انگاری از دستش بیفتد به او می‌گویند: «مگه دست‌هات حناست؟» یعنی مگر به دست‌هایت حنا بسته است؟

در این بخش از مجله‌ی اینترنتی روز تازه، غزل شماره‌ی ۳۱۴ از غزلیات دیوان حافظ، به همراه معنی و فال گردآوری شده است. غزل شماره‌ی ۳۱۴ - دوش بیماری چشم تو ببرد از دستم

در این بخش از مجله‌ی اینترنتی روز تازه، غزل شماره‌ی ۳۱۳ از غزلیات دیوان حافظ، به همراه معنی و فال گردآوری شده است. غزل شماره‌ی ۳۱۳ - بازآی ساقیا که هواخواه خدمتم

روزی نزدیک‌های ظهر شخصی که وارد آبادی دوستش شده بود به او برخورد. آن شخص اهل محل پس از احوالپرسی، رفیق تازه‌واردش را برای ناهار به منزلش دعوت کرد.