مجله‌ی اینترنتی روز تازه

میرابی بود که فکر می‌کرد آدم مهمی است. در گذشته‌ها که لوله‌کشی آب وجود نداشت، کار تقسیم آب به عهده‌ی میراب‌ها بود. میراب آب رودخانه را تقسیم‌بندی می‌کرد.

در این بخش از مجله‌ی اینترنتی روز تازه، غزل شماره‌ی ۲۵۸ از غزلیات دیوان حافظ، به همراه معنی و فال گردآوری شده است. غزل شماره‌ی ۲۵۸ - هزار شکر که دیدم به کام خویشت باز

در این بخش از مجله‌ی اینترنتی روز تازه، غزل شماره‌ی ۲۵۷ از غزلیات دیوان حافظ، به همراه معنی و فال گردآوری شده است. غزل شماره‌ی ۲۵۷ - روی بنما و مرا گو که ز جان دل برگیر

مردی کارش همیشه دزدی و راهزنی بود. با این روش مال به‌دست می‌آورد و خرج می‌کرد؛ تا شبی با خود فکری کرد و ندامت با خود در دل آورد. از آن عمل پشیمان گشت.

در این بخش از مجله‌ی اینترنتی روز تازه، غزل شماره‌ی ۲۵۶ از غزلیات دیوان حافظ، به همراه معنی و فال گردآوری شده است. غزل شماره‌ی ۲۵۶ - نصیحتی کنمت بشنو و بهانه مگیر

در این بخش از مجله‌ی اینترنتی روز تازه، غزل شماره‌ی ۲۵۵ از غزلیات دیوان حافظ، به همراه معنی و فال گردآوری شده است. غزل شماره‌ی ۲۵۵ - یوسف گم‌گشته بازآید به کنعان، غم مخور

در زمان گذشته در آذربایجان زرگری و نجاری با هم دوستی داشتند. مرد نجار «شفیق» و زرگر «رفیق» نام داشت. چنین اتفاق افتاد که هر دو پریشان شدند. شفیق مردی عاقل بود.

در این بخش از مجله‌ی اینترنتی روز تازه، غزل شماره‌ی ۲۵۴ از غزلیات دیوان حافظ، به همراه معنی و فال گردآوری شده است. غزل شماره‌ی ۲۵۴ - دیگر ز شاخ سرو سهی بلبل صبور

در این بخش از مجله‌ی اینترنتی روز تازه، غزل شماره‌ی ۲۵۳ از غزلیات دیوان حافظ، به همراه معنی و فال گردآوری شده است. غزل شماره‌ی ۲۵۳ - ای خرم از فروغ رخت لاله زار عمر

در زمان ناصرالدین شاه عده‌ای بیکار و بیعار بودند. هر روز یکی از آن‌ها به نوبت خود را به مردن می‌زد و رفقای دیگر دور او را می‌گرفتند و می‌گفتند: این مرد بیچاره مرده و کسی را ندارد.