مجله‌ی اینترنتی روز تازه

روزی بود، روزگاری بود. زمستان بود و هوا سرد. مردی ثروتمند با نوکرش توی اتاقی گرم نشسته بود. مرد که آماده می‌شد به میهمانی برود، با خودش گفت: نمی‌دانم برف و باران می‌بارد یا نه.

در این بخش از مجله‌ی اینترنتی روز تازه، غزل شماره‌ی ۱۱۶ از غزلیات دیوان حافظ، به همراه معنی و فال گردآوری شده است. غزل شماره‌ی ۱۱۶ - کسی که حسن و خط دوست در نظر دارد

در این بخش از مجله‌ی اینترنتی روز تازه، غزل شماره‌ی ۱۱۵ از غزلیات دیوان حافظ، به همراه معنی و فال گردآوری شده است. غزل شماره‌ی ۱۱۵ - درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد

آورده‌اند که در روزگاران قدیم، در روستایی دو برادر زندگی می‌کردند. آن‌ها هر دو مجرد بودند تا این‌که تصمیم گرفتند برای خود همسری انتخاب کنند. جشن عروسی آن‌ها در یک شب برگزار شد.

در این بخش از مجله‌ی اینترنتی روز تازه، غزل شماره‌ی ۱۱۴ از غزلیات دیوان حافظ، به همراه معنی و فال گردآوری شده است. غزل شماره‌ی ۱۱۴ - همای اوج سعادت به دام ما افتد

در این بخش از مجله‌ی اینترنتی روز تازه، غزل شماره‌ی ۱۱۳ از غزلیات دیوان حافظ، به همراه معنی و فال گردآوری شده است. غزل شماره‌ی ۱۱۳ - بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد

روزگاری بود که مثل روزگار ما، گربه‌ها دشمن موش‌ها بودند و هر جا موشی به چنگ‌شان می‌افتاد، به‌دندان می‌گرفتند و می‌خوردند. در آن روزگار، تعداد زیادی موش در خانه‌ای بزرگ...

در این بخش از مجله‌ی اینترنتی روز تازه، غزل شماره‌ی ۱۱۲ از غزلیات دیوان حافظ، به همراه معنی و فال گردآوری شده است. غزل شماره‌ی ۱۱۲ - آن که رخسار تو را رنگ گل و نسرین داد

در این بخش از مجله‌ی اینترنتی روز تازه، غزل شماره‌ی ۱۱۱ از غزلیات دیوان حافظ، به همراه معنی و فال گردآوری شده است. غزل شماره‌ی ۱۱۱ - عکس روی تو چو در آینه‌ی جام افتاد

این عبارت مثلی از نظر معنی و مفهوم استعاره‌ای با ضرب المثل معروف گنه کرد در بلخ آهنگری مترادف است. مورد استفاده و استعمال آن هنگامی است که قادر زورمندی مرتکب جرم شود.