مجله‌ی اینترنتی روز تازه

آورده‌اند که در روزگاران قدیم مرد قلدر و پر قدرتی بود که به همه زور می‌گفت و هر چه می‌خواست از راه زورگویی به‌دست می‌آورد. یک روز همسر او دادوبیداد راه انداخت.

در این بخش از مجله‌ی اینترنتی روز تازه، غزل شماره‌ی ۲۳۴ از غزلیات دیوان حافظ، به همراه معنی و فال گردآوری شده است. غزل شماره‌ی ۲۳۴ - چو آفتاب می از مشرق پیاله برآید

در این بخش از مجله‌ی اینترنتی روز تازه، غزل شماره‌ی ۲۳۳ از غزلیات دیوان حافظ، به همراه معنی و فال گردآوری شده است. غزل شماره‌ی ۲۳۳ - دست از طلب ندارم تا کام من برآید

روباهی همیشه در باغ خربزه می‌رفت و به باغبان خسارت می‌زد. روزی باغبان تله گذاشت و مقداری گوشت هم در آن تعبیه کرد. روباه چون گوشت را سر راه خود دید.

در این بخش از مجله‌ی اینترنتی روز تازه، غزل شماره‌ی ۲۳۲ از غزلیات دیوان حافظ، به همراه معنی و فال گردآوری شده است. غزل شماره‌ی ۲۳۲ - بر سر آنم که گر ز دست برآید

در این بخش از مجله‌ی اینترنتی روز تازه، غزل شماره‌ی ۲۳۱ از غزلیات دیوان حافظ، به همراه معنی و فال گردآوری شده است. غزل شماره‌ی ۲۳۱ - گفتم غم تو دارم گفتا غمت سرآید

پیرزنی بود که سه پسر داشت و دو تا عروس، اما پسر کوچکش هنوز زن نگرفته بود. این دو تا عروس هر روز به نوبت مادرشوهرشان را کول می‌‌گرفتند و کارهای خانه را به این...

در این بخش از مجله‌ی اینترنتی روز تازه، غزل شماره‌ی ۲۳۰ از غزلیات دیوان حافظ، به همراه معنی و فال گردآوری شده است. غزل شماره‌ی ۲۳۰ - اگر به باده‌ی مشکین دلم کشد، شاید

در این بخش از مجله‌ی اینترنتی روز تازه، غزل شماره‌ی ۲۲۹ از غزلیات دیوان حافظ، به همراه معنی و فال گردآوری شده است. غزل شماره‌ی ۲۲۹ - بخت از دهان دوست نشانم نمی‌دهد

یک دختر خوشگلی بود که همیشه در بیابان زندگی کرده بود و اصلا رنگ خانه و خانواده را ندیده بود. یک روز یک جوان شهری او را می‌بیند و عاشقش می‌شود و او را به شهر می‌برد.