در این بخش از مجله‌ی اینترنتی روز تازه، غزل شماره‌ی ۳۵۱ از غزلیات دیوان حافظ، به همراه معنی و فال گردآوری شده است.
غزل شماره‌ی ۳۵۱ - حاشا که من به موسم گل ترک می کنم
۱. حاشا که من به موسمِ گُل تَرکِ مِی کُنم - من لافِ عقل می‌زنم، این کار کِی کنم
معنی: محال است که در فصل بهار و به‌هنگام موسم گل میگساری را رها کنم. من ادعای داشتن عقل می‌کنم، چگونه ممکن است که چنین کاری از من سر بزند.
۲. مطرب کجاست تا همه محصولِ زهد و عِلم - در کارِ چنگ و بَربَط و آوازِ نِی کُنَم
معنی: رامشگر کجاست تا همه‌ی چیزهایی را که از راه تقوی و دانش تحصیل کرده‌ام در راه آواز عود و نی فدا کنم.
۳. از قیل و قالِ مدرسه حالی دلم گرفت - یک چند نیز خدمتِ معشوق و مِی کنم
معنی: در حال حاضر از سروصدای مباحثه‌ی علمی مدرسه دلگیر شده‌ام، از این پس مدتی هم به‌کار معشوقه و می خود را مشغول خواهم کرد.
۴. کِی بود در زمانه وفا؟ جامِ مِی بیار - تا من حکایتِ جم و کاووسِ کِی کنم
معنی: کی روزگار به کسی وفادار بود؟ جام شراب بیاور تا (نوشیده سپس برای تو) سرگذشت عبرت‌انگیز جمشید و کیکاووس را بازگو کنم.
۵. از نامه‌ی سیاه نترسم که روزِ حشر - با فیضِ لطفِ او صد از این نامه طِی کنم
معنی: از این‌که کارنامه‌ی اعمال من سیاه نامطلوب باشد هراسی به دل راه نمی‌دهم، چرا که روز قیامت از برکت لطف و بخشش او صد نامه از این‌گونه را در هم پیچیده و کنار می‌گذارم.
۶. کو پیک صبح؟ تا گله‌های شبِ فِراق - با آن خجسته طالعِ فرخنده پِی کنم
معنی: قاصد باد سحری کجاست تا گله و شکایت شب‌های فراق را با آن پیک خوش طالع خوش‌قدم در میان گذارم.
۷. این جانِ عاریت که به حافظ سپرد دوست - روزی رُخش ببینم و تسلیمِ وی کنم
معنی: این جان و روح را که دوست موقتا در اختیار حافظ نهاده است، در آن روزی که او را بازشناسم به او پس خواهم داد.
فال و تعبیر غزل شماره‌ی ۳۵۱ دیوان حافظ:
مرحله‌ی جدیدی از زندگی‌تان را آغاز می‌کنید و به رشد عقلی رسیده‌اید. پس ایمان و عمل‌تان را نیز کامل کنید. از تزویر و ریا در اطراف‌تان ناراحتید. لطف خدا شامل حال‌تان شده و نامه‌ای باارزش به شما می‌دهند که بسیار خوشحال می‌شوید. توشه‌ای هم برای آخرت خودتان اندوخته کنید.
معنی برخی واژگان غزل:
حاشا: حاشَ لله، شبه‌جمله به‌معنای دور باد، هرگز چنین مباد.
لاف عقل زدن: ادعای داشتن عقل.
در کارِ...: فدایِ، دادن در راهِ...
قیل و قال: مُباحثه، بحث توام با بگو و مگو.
حالی: در حال حاضر، اکنون.
نامه‌ی سیاه: نامه‌ی اعمال سیاه، کنایه از سیاه‌نامگی و گناهکاری.
حَشر: گردآوردن مردم.
روز حشر: روز قیامت.
طی کردن: در نوردیدن، در هم پیچیدن و کنار گذاردن.
پیک: قاصد.
پیک صبح: قاصد صبح، کنایه از نسیم سحری و باد بامدادی است.
گِله: شِکوَه، رَنجش.
خجسته طالع: نیکبخت، نیکوطالع، فرخنده‌بخت.
فرخنده پِی: خوش‌قدم، خوش‌یُمن، مبارک‌پی.
عاریت: آن‌چه بدهند و پس بگیرند، آن‌چه از دیگران و غیر از مال شخصی در نزد انسان باشد.
معنی شعر برگرفته از کتاب شرح جلالی بر حافظ، نوشته‌ی دکتر عبدالحسین جلالیان
نگاره: فرتورچین
گردآوری: فرتورچین
