در بنی اسرائیل مرد عابدی بود که به هیچ وجه به دنیا آلوده نشده و گرد آن نگشته بود. شیطان که از وضع او رنج می‌برد، از بینی خود فریادی کشید و لشکریانش به دور او جمع شدند. شیطان بدان‌ها گفت: کدام یک از شما می‌تواند این شخص را از راه به در کند؟
یکی گفت: من.
گفت: از چه راهی به سراغش می‌روی؟
پاسخ داد: از راه زن‌ها.
شیطان گفت: تو حریف او نیستی، چون او زنان را نیازموده و لذتی از آن‌ها نبرده که گول بخورد.
دیگری گفت: من.
پرسید: تو از چه راهی گولش می‌زنی؟
گفت: از راه باده‏گساری و خوشی‌ها.
بدو گفت: تو هم مرد این کار نیستی، چون او اهل این‌ها نیست.
سومی گفت: من او را گمراه می‌کنم.
پرسید: از چه راهی؟
گفت: از راه کار خیر.
شیطان گفت: برو که تو حریف او هستی.
شیطانک بیامد و در برابر او جایی را انتخاب و شروع به نماز خواندن کرد. و آن عابد چنان بود که شبانه‏روز قدری می‌خوابید و استراحت می‌کرد، ولی شیطانک هیچ نمی‌خوابید و استراحت نداشت و یکسره نماز می‌خواند. آن مرد عابد که خود را در برابر او کم‌ارزش دید و عبادتش را کوچک شمرد، به نزد آن شیطانک رفت و بدو گفت: ای بنده‌ی خدا چه چیز تو را بر این همه نماز خواندن نیرو داده است؟
شیطانک پاسخش را نداد. عابد بار دوم پرسید. شیطانک باز هم پاسخش را نداد. تا بار سوم که عابد پرسید، شیطانک گفت: ای بنده‌ی خدا من گناهی کرده‏ام‏ و از آن توبه نموده‏ام و هرگاه آن گناه را به‌خاطر می‌آورم، به نماز خواندن نیرو می‌گیرم.
مرد عابد گفت: آن گناه را به من هم بگو تا انجام دهم و دنبالش توبه کنم و در نتیجه مانند تو بر خواندن نماز نیرو بگیرم.
شیطانک بدو گفت: به شهر برو و سراغ فلان زن فاحشه را بگیر و دو درهم به او بده و با او درآویز و کام خود برگیر و سپس توبه کن تا مانند من بر عبادت نیرو بگیری.
عابد گفت: دو درهم را از کجا بیاورم؟ من که نمی‌دانم درهم چیست؟
شیطانک از زیر پای خود دو درهم بیرون آورده به او داد. عابد برخاست و با همان جامه و لباس خود که در آن عبادت می‌کرد به شهر درآمد و سراغ منزل آن زن را گرفت. مردم او را به خانه‌ی آن زن راهنمایی کردند و گمان کردند برای موعظه‌ی او آمده است. عابد به نزد آن زن رفت و دو درهم را پیش او انداخت و بدو گفت: برخیز.
زن برخاست و به درون اطاق خود رفت و به مرد عابد گفت: داخل شو.
عابد به درون اطاق رفت. آن زن بدو گفت: ای مرد تو در وضع و لباسی به خانه‌ی من آمده‏ای که معمولا کسی با این وضع و لباس نزد من نمی‌آید، شرح حال خود را برای من بگو.
عابد سرگذشت خود و شیطانک را برای آن زن تعریف کرد. زن گفت: ای بنده‌ی خدا ترک گناه آسان‌تر از توبه کردن است و چنان نیست که هر کس توبه کند بدان برسد و توبه‏اش پذیرفته گردد. به‌نظر می‌رسد که آن کس که این راه را پیش پای تو گذارده شیطانی بوده که در نظرت مجسم شده تا تو را از راه به در کند. اکنون بازگرد کسی را در آن‌جا نخواهی دید.
عابد برگشت و آن زن همان شب از این جهان رفت، و چون صبح شد دیدند بر در خانه‌‏اش نوشته شده: بر سر جنازه‌ی این زن برای دفن و کفن او حاضر شوید که او از اهل بهشت است. مردم همه در شک و تردید فرو رفتند، و به‌خاطر همان تردیدی که در کار او پیدا کرده بودند تا سه روز جنازه‏اش را به خاک‏ نسپردند. خدای عزوجل به پیغمبر آن زمان وحی فرمود: بالای جنازه‌ی فلان زن برو و بر آن نماز بخوان و به مردم بگو: بر او نماز بخوانند که من او را آمرزیدم و بهشت را بر او واجب کردم، چون فلان بنده‌ی مرا از گناه و نافرمانی من بازداشت.

برگرفته از کتاب روضه کافی، نوشته‌ی شیخ کلینی
نگاره: Dinoprajapati2003 (magnific.com)
گردآوری: فرتورچین