مجله‌ی اینترنتی روز تازه

روز اول ماه مبارک رمضان نوه‌ام عینک عیال را برداشت و پرت کرد و شیشه‌اش درآمد. عیال گفت: ببر عینک‌سازی شیشه‌اش را جا بیندازند. گفتم: نیازی به عینک‌سازی نیست.

دنباله‌ی نوشته

در دیاری دوردست و زمانی قدیم، روستایی بود که کم‌وبیش صد سکنه داشت. هر زمان از جانب پادشاه داروغه‌ای برای دریافت خراج و مالیات به آن قریه فرستاده می‌شد، دست خالی...

دنباله‌ی نوشته

پیرمردی تهیدست، زندگی را در نهایت فقر و تنگدستی می‌گذراند. پسر و دخترش بیمار بودند و از هر آدم خودپرستی، طلب کمک می‌کرد. روزها گدایی می‌کرد و شب‌ها بیمارداری.

دنباله‌ی نوشته

یک روز خانومم برای کاری منزل مادرشون رفتند و دختر سه سالمو در منزل پیش من گذاشتند. من هم گفتم ایراد نداره، کاری که نداره، با خودش بازی می‌کنه. مادرش هم زود برمی‌گرده.

دنباله‌ی نوشته

کریم خان زند از دیار مالمیر ایذه می‌گوید: در آن‌جا مردمانی دیدم که در سخاوت بی‌نظیر هستند و در شجاعت کم‌نظیر! در لشکرکشی به آن دیار به مالمیر رسیدیم، شب شد و در دامنه‌ی کوهی اردو زدیم.

دنباله‌ی نوشته

بعد از تموم شدن جلسه از هتل خارج شدم و شروع به گشتن سوئیچ ماشینم کردم، سوئیچ توی کیفم یا جیبم نبود. برای جستجو سریع به سالن جلسه برگشتم، سوئیچ اون‌جا هم نبود.

دنباله‌ی نوشته

روزی پتر کبیر از پیرمردی پرسید که چرا موی سر او سفید و ریشش سیاه است؟ پیرمرد جواب داد: چون که موهای سرم از موهای ریشم بیست سال بزرگ‌تر است. معمولا موی ریش از بیست سالگی می‌روید...

دنباله‌ی نوشته

روزی روزگاری پادشاه جوانی به‌نام آرتور بود که پادشاه سرزمین همسایه‌اش او را دستگیر و زندانی کرد. پادشاه می‌توانست آرتور را بکشد، اما تحت تاثیر جوانی آرتور و افکار و عقایدش قرار گرفت.

دنباله‌ی نوشته

اتاق بازرگانی یک شهر کوچک از یک سخنران دعوت کرد تا در یک مراسم عمومی صحبت کند. اوضاع اقتصادی مدتی بود که خراب شده بود، احساس ناامیدی در مردم دیده می‌شد.

دنباله‌ی نوشته

صاحب یک مغازه‌ی کفش‌فروشی یک فروشنده نیاز داشت. او برای پیدا کردن یک فروشنده‌ی خوب، در روزنامه آگهی داد. کاندیداها و متقاضیان زیادی آمدند، اما هیچ‌کدام از آن‌ها نتوانستند...

دنباله‌ی نوشته