
در این بخش از مجلهی اینترنتی روز تازه، غزل شمارهی ۳۷۰ از غزلیات دیوان حافظ، به همراه معنی و فال گردآوری شده است.
غزل شمارهی ۳۷۰ - صلاح از ما چه میجویی که مستان را صلا گفتیم
۱. صَلاح از ما چه میجویی؟ که مستان را صَلا گفتیم - به دورِ نرگسِ مستت سلامت را دعا گفتیم
معنی: پرهیزکاری از ما مخواه که ماییم که مستان را به آواز بلند دعوت و در دورهی چشم مست تو ترک آسایش و عافیت کردیم.
۲. درِ میخانهام بُگشا که هیچ از خانقه نَگشود - گَرَت باور بُوَد ور نه سخن این بود و ما گفتیم
معنی: در میخانه را بر روی من بگشای که از خانقاه هیچ گرهی از کار من گشوده نشد. چه باور کنی چه نکنی لُب کلام همین بود که ما با تو در میان نهادیم.
۳. من از چشمِ تو ای ساقی خراب افتادهام لیکن - بلایی کز حبیب آید هِزارش مَرحَبا گفتیم
معنی: ای ساقی! من از حالت چشم تو، مست و خراب از پا افتادهام اما هزار خوشامد به بلایی که از جانب دوست بیاید میگویم.
۴. اگر بر من نَبَخشایی پشیمانی خوری آخر - به خاطر دار این معنی که در خدمت کجا گفتیم
معنی: هرگاه مرا نبخشی عاقبت پشیمان شده افسوس خواهی خورد. یادت باشد که در حضورت، این مطلب را کجا با تو در میان نهادم.
۵. قَدَت گفتم که شمشاد است؛ بس خِجلَت به بار آورد - که این نسبت چرا کردیم و این بُهتان چرا گفتیم
معنی: قدت را به شمشاد تشبیه کردم، این تشبیه سبب شرمندگی شد که چرا نسبت ناروا داده و این تهمت را روا داشتهایم.
۶. جگر چون نافهام خون گشت کم زینم نمیباید - جزای آن که با زلفت سخن از چین خطا گفتیم
معنی: جگرم چون نافهی آهو خون شد و جزای آنکه از روی اشتباه و خطا با زلف تو از مشک چین سخن گفتیم کمتر از این نبود.
۷. تو آتش گشتی ای حافظ ولی با یار درنگرفت - ز بدعهدیِّ گُل گویی حکایت با صبا گفتیم
معنی: حافظ تو مثل آتش سوزان شدی اما این آتش تو در یار اثر نکرد. درست بهمانند اینکه از بیوفایی گل، در گوش باد گذرا سخن گفته باشیم.
فال و تعبیر غزل شمارهی ۳۷۰ دیوان حافظ:
صلاح و مشورت بهترین راهنما برای آیندهی روشنتان میباشد. دعای سلامتی همیشه با شماست و از بلایا ایمن هستید. در همه حال انفاق و کرم کنید که این کار روشن کنندهی راهتان میباشد و از این کار پشیمان نخواهید شد. مواظب صحبت کردنتان هم باشید که از آن به ضرر خودتان استفاده میکنند. از لحظه لحظهی زندگیتان استفاده کنید که وقت طلاست.
معنی برخی واژگان غزل:
صلاح: زُهد و پارسایی، اهلیت.
چه میجویی: چرا میجویی، حالت استفهامی بهمعنای مجو.
صلا گفتیم: آواز دادیم، به آواز بلند دعوت کردیم.
دَور: زمان، روزگار.
نرگس مست: (استعاره) چشم خمار.
سلامت را دعا گفتیم: با سلامت خداحافظی کردیم.
در میخانه بگشا: در میخانه به رویم بگشا.
هیچ از خانقه نگشود: از خانقاه چیزی حاصل نشد.
خراب: مست لایعقل.
مرحبا: از مَرحب عربی بهمعنای گشادی و فراخی و اَلِفِ نصب و بهمعنای خوشامدی، آفرین، خیر مقدم.
اگر بر من نبخشایی: اگر مرا نبخشی، اگر بر من ترحم نکنی.
به خاطر دار این معنی که در خدمت کجا گفتیم: یادت باشد که این مطلب را در حضورت، کجا با تو در میان گذاشتیم.
بُهتان: تهمت، دروغ بافتن.
کم زینم نمیباید: کمتر از این شایسته و در خور من نیست.
از چین خطا گفتیم: از روی خطا از مُشک چین سخن گفتیم.
با یار در نگرفت: در یار اثر نکرد، در یار کارگر نیفتاد.
حکایت با صبا گفتیم: با باد که در حال وزیدن و دور شدن است درد دل کردیم و سخن ما بر باد رفت و نتیجه نبخشید.
معنی شعر برگرفته از کتاب شرح جلالی بر حافظ، نوشتهی دکتر عبدالحسین جلالیان
نگاره: فرتورچین
گردآوری: فرتورچین





