در این بخش از مجله‌ی اینترنتی روز تازه، غزل شماره‌ی ۳۴۷ از غزلیات دیوان حافظ، به همراه معنی و فال گردآوری شده است.
غزل شماره‌ی ۳۴۷ - صنما با غم عشق تو چه تدبیر کنم
۱. صَنَما با غمِ عشقِ تو چه تدبیر کنم؟ - تا به کِی در غمِ تو ناله‌ی شبگیر کنم؟
معنی: ای محبوب زیبای من برای غم عشق تو چه چاره‌ای بیندیشم (و) تا کی در این غم ناله‌های سحرگاهی سر دَهم.
۲. دل دیوانه از آن شد که نصیحت شِنَوَد - مگرش هم ز سرِ زلفِ تو زنجیر کنم
معنی: کار دل دیوانه از این‌که بهبودی حاصل کند گذشته، چاره‌ای نیست که او را هم با زنجیر گیسوی تو به بند و زنجیر بکشم.
۳. آن چه در مدتِ هِجرِ تو کشیدم هیهات - در یکی نامه محال است که تَحریر کنم
معنی: افسوس که ممکن نیست آن رنج‌هایی را که در دوری تو کشیدم، در یک نامه بیان کنم.
۴. با سرِ زلفِ تو مجموعِ پریشانی خود - کو مجالی که سراسر همه تقریر کنم؟
معنی: با وجود گرفتاری‌های حاصله از سر زلف تو، دیگر فرصتی برای این‌که تمام پریشانی‌های خود را بیان کنم ندارم.
۵. آن زمان کآرزویِ دیدنِ جانم باشد - در نظر نقشِ رخِ خوبِ تو تصویر کنم
معنی: هر زمان که آرزوی دیدن جان خود را داشته باشم، تصویر زیبای روی تو را پیش چشم خود مجسم می‌سازم.
۶. گر بدانم که وصالِ تو بدین دست دهد - دین و دل را همه دَربازم و توفیر کنم
معنی: اگر بدانم که با از دست دادن دل و دین به وصال تو می‌رسم، از این دو دست کشیده و در این معامله سود هم خواهم برد.
۷. دور شو از برم ای واعظ و بیهوده مگوی - من نه آنم که دگر گوش به تزویر کنم
معنی: ای نصیحت‌گر از پیش من دور شو و سخنان بیهوده مگو که دیگر من از آن‌هایی که گوش به حرف‌های دروغ و فریبنده می‌دهند، نیستم.
۸. نیست امّید صَلاحی ز فسادِ حافظ - چون که تقدیر چُنین است، چه تدبیر کنم؟
معنی: امیدی بر این‌که تباهکاری‌های حافظ به پرهیزکاری بدل شود نیست. چون سرنوشت چنین معین شده چه چاره توان کرد؟
فال و تعبیر غزل شماره‌ی ۳۴۷ دیوان حافظ:
برای حل مشکلات خودتان هیچ تدبیری نمی‌کنید. دست به دعا برنداشته‌اید، ولی کاری انجام نمی‌دهید. فرصت به‌دست نمی‌آورید تا جبران کنید. اما بدانید که مشکلات‌تان زمانی حل می‌شود که همت کنید و دل‌تان را صاف نمایید و ایمان‌تان را هم از دست ندهید. به حرف کسانی که می‌خواهند راه‌های نادرست پیش پای‌تان بگذارند گوش ندهید، موفق می‌شوید.
معنی برخی واژگان غزل:
صَنما: ای صنم، ای بت، ای یار زیبا.
ناله‌ی شبگیر: ناله‌ی سحری، ناله و گریه‌ی شبانه.
از آن شد: از آن مرحله گذشت، کارش از آن گذشت.
مَگَرَش هم: شاید او را هم، چاره‌ای نیست جز این‌که او را.
هیهات: (شبه‌جمله) چه دور است و در زبان فارسی در مقام تاسف به‌کار گرفته می‌شود به‌معنای متاسفانه، افسوس.
با سر زلف تو: با وجود سر زلف تو، با گرفتاری‌های حاصله از سر زلف تو.
مَجال: فرصت.
تقریر: بیان.
آن زمان: آن لحظه، آن‌گاه.
وصال: به هم رسیدن، وصل، نزدیک شدن.
درباختن: از دست دادن.
تَوفیر: (مصدر مرکب از مجردِ وفور به‌معنای افزونی و بسیاری) سود بردن، نفع بردن، سَرَک کردن در معامله.
تزویر: دروغ‌پردازی، فریب و حیله و دورنگی.
صلاح: پارسایی و نیک احوالی.
فساد: تباهی.
تقدیر: سرنوشت، آن‌چه از روز ازل مقدر شده.
تدبیر: چاره.
معنی شعر برگرفته از کتاب شرح جلالی بر حافظ، نوشته‌ی دکتر عبدالحسین جلالیان
نگاره: فرتورچین
گردآوری: فرتورچین
