در زمان حضرت موسی خشکسالی پیش آمد. آهوان در دشت، خدمت حضرت موسی رسیدند که ما از تشنگی تلف می‌شویم و از خداوند متعال درخواست باران کن.
حضرت موسی به درگاه الهی شتافت و داستان آهوان را نقل نمود. خداوند فرمود: موعد آن نرسیده است.
حضرت موسی هم برای آهوان جواب رد آورد. ولی اوضاع خیلی خراب بود و بیم آن می‌رفت که همه‌ی حیوانات تلف شوند. تا این‌که یکی از آهوان داوطلب شد که خود برای صحبت و مناجات بالای کوه طور و جایگاه صحبت حضرت موسی رود. به دوستان خود گفت: اگر من جست‌وخیزکنان پایین آمدم، بدانید که باران می‌آید، وگرنه امیدی نیست.
آهو به بالای کوه رفت و باز هم حضرت حق تعالی به او هم جواب رد داد. اما در راه برگشت، وقتی به چشمان منتظر دوستانش نگاه کرد، ناراحت شد. پس شروع به جست‌وخیز کرد و با خود گفت: دوستانم را خوشحال می‌کنم و توکل می‌نمایم، تا اندازه‌ی پایین رفتن از کوه، هنوز امید هست.
تا آهو به پایین کوه رسید، باران شروع به باریدن کرد. حضرت موسی معترض پروردگار شد. خداوند به او فرمود: همان پاسخ تو را آهو نیز دریافت کرد، با این تفاوت که آهو دوباره با توکل بر خدا حرکت کرد و ناامید نشد و این پاداش توکل و امیدواری او بود.

نگاره: Firefly1976 (magnific.com)
گردآوری: فرتورچین