در این بخش از مجله‌ی اینترنتی روز تازه، غزل شماره‌ی ۳۵۳ از غزلیات دیوان حافظ، به همراه معنی و فال گردآوری شده است.
غزل شماره‌ی ۳۵۳ - من ترک عشق شاهد و ساغر نمی‌کنم
۱. من تَرکِ عشقِ شاهد و ساغر نمی‌کنم - صد بار توبه کردم و دیگر نمی‌کنم
معنی: من از عشق و جمال زیبا و پیاله‌ی شراب رو گردان نیستم، صد بار از این کارها توبه کرده‌ام و دیگر توبه نمی‌کنم.
۲. باغِ بهشت و سایه‌ی طوبی و قصر و حور - با خاکِ کوی دوست برابر نمی‌کنم
معنی: در پیش من باغ بهشت و سایه‌ی درخت طوبی و کاخ حوریان بهشتی، ارزشِ خاک کوچه‌ی دوست را ندارد.
۳. تلقین و درسِ اهل نظر یک اشارت است - گفتم کِنایتی و مکرر نمی‌کنم
معنی: شیوه‌ی فهمانیدن و تکرار مطلب کردن صاحب‌نظران و اهل بصیرت در یک اشاره خلاصه می‌شود. من هم اشاره‌ای کردم و دیگر تکرار نمی‌کنم.
۴. هرگز نمی‌شود ز سرِ خود خبر مرا - تا در میانِ میکده سر بَر نمی‌کنم
معنی: تا به میخانه نروم، هرگز از سر و عقل خود با خبر نمی‌شوم.
۵. ناصِح به طَعن گفت که «رو ترکِ عشق کن» - محتاجِ جنگ نیست برادر، نمی‌کنم
معنی: شیخ اندرزگو با طعنه و تحقیر گفت که از عشقبازی دست بردار! احتیاجی به ستیزه و جدال نیست، من از این کار دست برنمی‌دارم.
۶. این تقوی‌ام تمام، که با شاهدانِ شهر - ناز و کرشمه بر سرِ منبر نمی‌کنم
معنی: همین اندازه پرهیزکاری برای من کافی است که (مانند تو) برای جلب نظر خوبرویان شهر، بر سر منبر ادا و اطوار درنمی‌آورم.
۷. حافظ! جنابِ پیرِ مُغان جایِ دولت است - من تَرکِ خاک‌بوسیِ این در نمی‌کنم
معنی: حافظ درگاه پیر مغان جایگاه رسیدن به اقبال و نیکبختی است، من از خاکبوسی این درگاه و فروتنی در برابر آن دست برنمی‌دارم.
فال و تعبیر غزل شماره‌ی ۳۵۳ دیوان حافظ:
در کاری که می‌خواهید انجام دهید بسیار پافشاری می‌کنید و از خود نیز شجاعت و شهامت به خرج می‌دهید. خودتان می‌توانید بدون کمک، همه‌ی کارها را سروسامان ببخشید و کارهای بزرگ انجام دهید. از چیزی نترسید. در همه حال خداوند به شما کمک می‌کند و شما بر همه‌ی دشمنان‌تان غلبه می‌کنید.
معنی برخی واژگان غزل:
شاهد: کنایه از صاحب‌جمال زیبا که نشانه‌ی قدرت خالق متعال است و در اصطلاح عرفا، تجلی ذات حق مطلق است در لباس.
ساغر: پیاله‌ی شراب‌خوری، مقصود ساغر پر از باده است.
طوبی: درخت طوبی در بهشت.
قصر: کاخ، کاخ بهشتی.
حور: زن سیاه‌چشم بهشتی.
تلقین: بازگو کردن مطلبی برای یاد دادن، بحث درس و فهمانیدن به دیگران.
اهل نظر: اهل بصیرت، اهل دل، کسی که به خوبرویان نظر دارد.
اشارت: اشاره، و در اصطلاح عرفا خبر دادن از مراد است بدون عبارت و الفاظ.
کنایت: کنایه، سخن در پرده گفتن، سخن پوشیده و سربسته گفتن.
ناصح: اندرزگو، پندآموز، نصیحتگو، نصیحتگر.
طعن: سرزنش.
تقوی: تقوا، پرهیزکاری.
شاهدان شهر: خوبرویان شهر.
ناز و کرشمه بر سر منبر: ادا و اطوار و لطیفه‌گویی واعظ به‌منظور جلب نظر زیبارویان مستمع.
جناب: درگاه، آستانه.
خاکبوسی: بوسیدن زمین از روی ادب.
معنی شعر برگرفته از کتاب شرح جلالی بر حافظ، نوشته‌ی دکتر عبدالحسین جلالیان
نگاره: فرتورچین
گردآوری: فرتورچین
