
در این بخش از مجلهی اینترنتی روز تازه، غزل شمارهی ۳۶۰ از غزلیات دیوان حافظ، به همراه معنی و فال گردآوری شده است.
غزل شمارهی ۳۶۰ - گر از این منزل ویران به سوی خانه روم
۱. گر از این منزلِ ویران به سویِ خانه رَوَم - دگر آنجا که رَوَم عاقل و فرزانه رَوَم
معنی: اگر از این ویرانسرای غربت بهسوی خانه بازگردم، چون به آنجا رسیدم دیگر با عقل و تدبیر زندگی خواهم کرد.
۲. زین سفر گر به سلامت به وطن باز رَسَم - نَذر کردم که هم از راه به میخانه روم
معنی: نذر کردم که اگر از این مسافرت به سلامت به شهر و دیار خود بازگشتم به محض رسیدن، یکراست به میخانه بروم.
۳. تا بگویم که چه کشفم شد از این سیر و سلوک - به درِ صَومَعَه با بَربَط و پیمانه روم
معنی: (و) برای اینکه بگویم، از این سیر و سلوک چه نکتههایی بر من معلوم شده با عود و پیمانهی شراب بهسوی خانقاه صوفیان خواهم رفت.
۴. آشنایانِ رَهِ عشق گَرَم خون بخورند - ناکَسَم گر به شکایت سویِ بیگانه روم
معنی: اگر یارانی که با من در راه عشق همگامند، رنج و آزارم دهند، فرومایه باشم اگر از دست آنها به بیگانه شکایت کنم.
۵. بعد از این دستِ من و زلفِ چو زنجیرِ نگار - چند و چند از پِیِ کامِ دلِ دیوانه روم
معنی: از این به بعد دستهای من با زلف زنجیرمانند محبوب سروکار خواهد داشت. تا کی و تا چند (دور از معشوق) بهدنبال هوسهای دل دیوانه باشم.
۶. گر ببینم خمِ ابروی چو محرابش باز - سجدهی شُکر کنم و از پِیِ شُکرانه روم
معنی: اگر بار دیگر چشمم به طاق ابروی او که همسان انحنای محراب است بیفتد، سجدهی شکر بهجای آورده و برای ادای شکر نعمت، صدقه میدهم.
۷. خُرَّم آن دَم که چو حافظ به تَوَلّای وزیر - سرخوش از میکده با دوست به کاشانه روم
معنی: خوشا آن لحظهای که مانند حافظ با پشتگرمی به دوستی وزیر، با سرمستی و خوشحالی و به همراه او بهسوی خانه و شهر خود حرکت کنم.
فال و تعبیر غزل شمارهی ۳۶۰ دیوان حافظ:
روزگار روی بد و سخت خود را کنار زده و روی خوش خود را به شما نشان می دهد. شما نیز در طی زندگی تجربه های کافی به دست آورده و عاقل شده اید. در جستجوی چیز با ارزشی هستید که آن را پیدا می کنید.هر ضرری دیده اید از آشنایان بوده است. از این به بعد زنجیرها پاره شده و آزاد می گردید و فرصت دارید تا برای رسیدن به مراد خودتان تلاش کنید. شکر نعمت خدا را بجا آورید.
معنی برخی واژگان غزل:
منزل ویران: خانهی ویرانه در غربت، کنایه از شهر یزد.
عاقل فرزانه روم: با عقل و از روی فرزانگی زندگی کنم.
نذر: تعهد؛ عهد و پیمان؛ انجام کاری را بر خود واجب کردن.
تا: برای اینکه.
کشف: آشکار شدن، معلوم شدن و در اصطلاح صوفیه: ظهور عوالم معنوی و حقایق جهان باطن بر سالک.
صومعه: دیر، خانقاه صوفیان.
بربط: عود.
آشنایان ره عشق: یاران طریق محبت، آنها که راه عشق را میشناسند.
گَرَم خون بخورند: اگر خون مرا بخورند، اگر جفا و آزارم کنند.
ناکس: فرومایه، بیشخصیت.
بیگانه: ناآشنا و در اصطلاح صوفیه کسی که در مقام سیر و سلوک برنیامده و قدم در راه طریقت ننهاده است.
کام: هوس، آرزو، تمنا.
خم ابروی چو محراب: منحنی ابروی چون منحنی سقف محراب.
باز: دوباره.
شُکرانه: ادای شکر نعمت.
از پی شکرانه روم: به دنبال کار صدقه دادن میروم.
تولا: دوستی، محبت.
سرخوش: حالت شادی شروع مستی.
کاشانه: خانهی محقر.
معنی شعر برگرفته از کتاب شرح جلالی بر حافظ، نوشتهی دکتر عبدالحسین جلالیان
نگاره: فرتورچین
گردآوری: فرتورچین





