مغازه‌دار‌ محل، هر روز صبح زود ماشین سمندش را در پیاده‌رو پارک می‌کند، مردم مجبورند از گوشه‌ی خیابان رد شوند. سوپرمارکتی، نصف بیشتر اجناس مغازه‌اش را بیرون چیده، راه برای رفت و آمد سخت است. کارمند اداره، وسط ساعت کاری یا صبحانه میل می‌کند، یا به ناهار و نماز می‌رود و یا هم‌زمان با مراجعه‌ی ارباب رجوع کانال‌های تلگرام و اینستاگرامش را چک می‌کند.
بسازبفروش، تا چشم صاحبان آپارتمان را دور می‌بیند، لوله‌ها و کابینت را از جنس چینی نامرغوب می‌زند، در حالی که پولش را پیش‌تر گرفته است. کارمند بانک، از وسط جمعیتی که همه در نوبت هستند به فلان آشنای خود اشاره می‌زند تا فیش را خارج از نوبت بیاورد تا کارش راه بیوفتد!
استاد دانشگاه، هر جلسه بیست دقیقه دیر میاد و قبل از اتمام ساعت، کلاس را تمام می‌کند. جالب‌تر این‌که مقالات پژوهشی دانشجویان را به‌نام خودش چاپ می‌کند. دانشجو پول می‌دهد، تحقیق و پایان‌نامه را کپی شده می‌خرد و تحویل دانشگاه می‌دهد تا صاحب مدرک شود. پزشک، بیمار را در بیمارستان درمان نمی‌کند تا در مطب خصوصی به او مراجعه کند و یا به همکار دیگر خود پاس می‌دهد تا بیمار با جیب خالی از درمانگاه خارج شود.
همه‌ی این‌ها شب وقتی به خانه می‌آیند، هنگامی که تلگرام را باز می‌کنند از فساد، رانت، بی‌عدالتی، تبعیض و گرانی سخن می‌گویند و در اینستاگرام پست‌های روشنفکری را لایک می‌کنند. همه هم در ستایش از نظم و قانون‌مداری در اروپا و آمریکا یک خاطره دارند، اما وقتی نوبت خودشان می‌رسد، آن می‌کنند که می‌خواهند.
جامعه با من و تو، ما می‌شود، قبل از دیگران به خودمان برسیم.

نگاره: Macrovector_Official (freepik.com)
گردآوری: فرتورچین