
حضرت موسی در راهی چوپانی را دید که با خدا سخن میگفت. چوپان میگفت: ای خدای بزرگ تو کجا هستی، تا نوکرِ تو شوم، کفشهایت را تمیز کنم، سرت را شانه کنم، لباسهایت را بشویم، پشههایت را بکشم. شیر برایت بیاورم. دستت را ببوسم، پایت را نوازش کنم. رختخوابت را تمیز و آماده کنم. بگو کجایی؟ ای خُدا. همهی بُزهای من فدای تو باد. های و هوی من در کوهها به یاد توست. چوپان فریاد میزد و خدا را جستجو میکرد.
دید موسی یک شبانی را به راه - کو همیگفت ای گزیننده اله
تو کجایی تا شوم من چاکرت - چارقت دوزم کنم شانه سرت
موسی پیش او رفت و با خشم گفت: ای مرد احمق، این چگونه سخن گفتن است؟ با چه کسی سخن میگویی؟
موسی گفت: ای بیچاره، تو دین خود را از دست دادی، بیدین شدی. بیادب شدی. ای چه حرفهای بیهوده و غلط است که میگویی؟ خاموش باش، برو پنبه در دهانت کن تا خفه شوی، شاید خُدا تو را ببخشد. حرفهای زشت تو جهان را آلوده کرد، تو دین و ایمان را پاره پاره کردی. اگر خاموش نشوی، آتش خشم خدا همهی جهان را خواهد سوخت.
چوپان از ترس، گریه کرد. گفت: ای موسی تو دهان مرا دوختی، من پشیمانم، جان من سوخت. و بعد چوپان، لباسش را پاره کرد. فریاد کشید و به بیابان فرار کرد.
خداوند به موسی فرمود: ای پیامبر ما، چرا بندهی ما را از ما دور کردی؟ ما تو را برای وصل کردن فرستادیم، نه برای بریدن و جدا کردن. ما به هر کسی یک اخلاق و روش جداگانه دادهایم. به هر کسی زبان و واژههایی دادهایم. هر کس با زبانِ خود و به اندازهی فهمِ خود با ما سخن میگوید. هندیان زبان خاص خود دارند و ایرانیان زبان خاص خود و اعراب زبانی دیگر. پادشاه زبانی دارد و گدا و چوپان هر کدام زبانی و روشی و مرامی مخصوصِ خود. ما به اختلاف زبانها و روشها و صورتها کاری نداریم. کارِ ما با دل و درون است. ای موسی، آدابدانی و صورتگری جداست و عاشقی و سوختگی جدا. ما با عشقان کار داریم. مذهب عاشقان از زبان و مذهب صورت پرستان جداست. مذهب عاشقان عشق است و در دین عشق لفظ و صورت میسوزد و معنا میماند. صورت و زبان علت اختلاف است. ما لفظ و صورت نمیخواهیم. ما سوز دل و پاکی میخواهیم.
موسی چون این سخنان را شنید، به بیابان رفت و دنبال چوپان دوید. رد پای او را دنبال کرد و چوپان را یافت و به او گفت: مژده مژده که خداوند فرمود:
هیچ آدابی و ترتیبی مجو - هرچه میخواهد دل تنگت بگو
برگرفته از کتاب داستانهای مثنوی به نثر، نوشتهی دکتر محمود فتوحی
برگرفته از کتاب مثنوی معنوی مولوی، دفتر دوم، بخش ۳۵
نگاره: Husein Behzad (fotografia.islamoriente.com)
گردآوری: فرتورچین





