یکی بود، یکی نبود. گرگ گرسنهای بود که یک روز هر چه به این در و آن در زد و هر چه جستجو کرد، چیزی برای خوردن بهدست نیاورد. گلههای گوسفند و بز از کنارش میگذشتند.
روزی و روزگاری در یکی از شهرها مردی زندگی میکرد که پول داشت، ولی کم خرج میکرد. او هرگاه چیزی میخواست از این دکان و آن دکان نسیه میگرفت و به سختی قرض خود را پس میداد.
روزی روزگاری سه رفیق و سه همراه که یکی از یکی بخیلتر بودند، همدل و همسفر شدند. آنها میرفتند که در بیابان کیسهای زر پیدا کردند. سکهها را بیرون ریختند و همه را شمردند.
عباس میرزا چند روز قبل از مرگش محمد میرزا و قائم مقام فراهانی را به مشهد احضار کرد و آنها را به حرم مطهر امام رضا فرستاد تا سوگند یاد کنند که نسبت به یکدیگر وفادار بمانند.
میرابی بود که فکر میکرد آدم مهمی است. در گذشتهها که لولهکشی آب وجود نداشت، کار تقسیم آب به عهدهی میرابها بود. میراب آب رودخانه را تقسیمبندی میکرد.
در زمان گذشته در آذربایجان زرگری و نجاری با هم دوستی داشتند. مرد نجار «شفیق» و زرگر «رفیق» نام داشت. چنین اتفاق افتاد که هر دو پریشان شدند. شفیق مردی عاقل بود.
در زمان ناصرالدین شاه عدهای بیکار و بیعار بودند. هر روز یکی از آنها به نوبت خود را به مردن میزد و رفقای دیگر دور او را میگرفتند و میگفتند: این مرد بیچاره مرده و کسی را ندارد.
در دوران خلافت عبدالملک اموی، قطری ابن الفجاه یا قطری بن فجاءه رئیس خوارج از ترس حجاج بن یوسف والی عراق به طبرستان گریخت و به حاکم طبرستان اسپهبد فرخان پناه آورد.
حلاجی از شهر برای کار حلاجی به دهی میرفت. زمین از برف پوشیده و هوا بسیار سرد بود. از قضا در بین راه به گرگی گرسنه برخورد. گرگ از سرما و گرسنگی، حالت حمله به خود گرفت.